Urk in 1954. Foto Siebe Jan Bouma, collectie Zuiderzeemuseum.
Urk in 1954. Foto Siebe Jan Bouma, collectie Zuiderzeemuseum.

‘Vreemden’ op Urk

Door Redactie | Urk werd 1948 via de weg voor ieder bereikbaar. Een logisch gevolg was dat buitenstaanders zich sneller en makkelijk dan voorheen op Urk vestigden. Ze vulden functies en diensten in die autochtone Urkers zelf niet aankonden. Hoe ging het Urk van de 50-60er jaren van de vorige eeuw, waarvan de volwassen bevolking het oude eiland nog ervaren had, binnen een sterk veranderende leefwereld met deze nieuwe aanwas om?

Sjoerd Haagsma, zoon van een van de oprichters van het eerste Urker accountantskantoor, verhaalt over zijn jeugd op Urk met levendige beschrijvingen van de dorpsbeelden van toen. Een tijd met volop nieuwe ontwikkelingen waarin ‘vreemden’ en Urkers leerden samenwerken om die het hoofd te bieden en optimaal te benutten. Desondanks kwam het nooit tot volledige acceptatie en integratie. Zelfs de op Urk geboren en getogen kinderen van ‘vreemden’ werden nog steeds ‘vreemden’ genoemd. Haagsma laat voelen hoe het was anders te zijn en er nooit volledig bij te horen. Hij benoemt ook de belangrijke rol van de kerk om de solidariteit en homogeniteit te behouden door handhaving van de eigen cultuur om zo al die nieuwigheden en bedreigingen aan te kunnen. Met als keerzijde dat volgens Haagsma ook het zelf nadenken over bepaalde zaken beperkt wordt door de kaders van geloof en kerkelijk gezag.

Sjoerd Haagsma heeft op Urk geleerd hoe ieder vanuit zijn eigen cultuur een waardevolle bijdrage kan leveren. ,,Daarom is het Urk van mijn jeugd ook míjn Urk gebleven, naast dat van de andere Urkers”, zo besluit hij.

Sjoerd, Els en Jan Haagsma.

Andere Essays